Home

Op aandringen van mijn moeder zal ik zal ik ook mijn Afrika-avontuur op mijn blog afsluiten met een laatste bericht.

Halelujah wat een avonturen hebben we de afgelopen dagen weer meegemaakt. Ik begin bij vorige week donderdag. Onze huurauto is niet meer bij ons. Hij heeft namelijk wat letsel opgelopen omdat we een klein ongelukje hebben gehad. Wij zijn er nog altijd van overtuigd dat het niet onze schuld was. Onverharde wegen en wegen onder constructie zijn hier heel normaal dus wij reden donderdagochtend omstreeks 10uur nietsvermoedend een weg onder constructie op. Na 100m wilden we stoppen om te vragen hoe lang de weg zo slecht was maar die kans hebben we niet gekregen. Een enorm voertuig dat voor ons reed stopte. Wij stopte ook. Toen kwam het achteruit recht op ons af. Carlijn zat achter het stuur en claxoneerde wat ze kon om de chauffeur te seinen. Alles ging in slowmotion en we zagen ons autootje al in puin voor het zover was. Carlijn was nogal opgefokt en ging de chauffeur meteen mededelen wat voor een oen het wel niet was.

Echt fascinerend hoe iedere dag, ieder uur bijna, weer totaal anders is hier. Zaterdagochtend werden we wakker met uizicht op zee, vlakbij Durban, maandagochtend werden we wakker in de bergen, met veel sneeuw en vanochtend ontwaakten we in het prachtige George backpackers. Toen we hier gister aankwamen zijn we vrijwel direct doorgegaan naar een Zuludorpje Shakaland (bekend van een tv serie). Daar werd er traditioneel voor ons gedansd. Ik heb zelfs nog wat pasjes mee mogen doen omdat Carlijn mij wel een goede kandidaat vond als vrijwilliger uit het publiek (en ik vond dat geen probleem eigenlijk). Ik was echt onder de indruk, was fantastisch om mee te maken. Daarna kregen we een heerlijk Zulu-buffet. Volgens mij zijn we zes keer op en neer gelopen. Er waren meer Nederlanders en die zaten het met verbazing aan te kijken: "Hoe blijven jullie toch zo slank?!" Heerlijk om eens onbeperkt zoveel lekkers te kunnen eten.

Baie Dankie, voor alles wat ik hier heb meegemaakt. De tijd is zo snel gegaan. Morgen nog maar een paar uurtjes op het project en dan zitten we al in het vliegtuig naar Durban, voor nog twee weken zorgeloos (of dat hopen we) genieten van Zuid-Afrika. De laatste dagen nog best wel wat dingen gedaan. Ik heb een newsletter gemaakt, we zijn met Grade 1 naar het Lionpark geweest, we zijn op een highschool geweest en hebben nog twee (afscheids)etentjes gehad deze week. Ik heb vandaag mijn foto's van mijn volgeschoten fotorolletje laten ontwikkelen en er zaten erg leuke exemplaren tussen. Morgen goed opletten wie op welke foto staat en dan wordt het foto's uitdelen. We hebben ook een enorme cake gekocht en gaan die met de kinderen versieren en opsmikkelen. Nu zijn we druk met het maken van een verjaardagskalender met foto's en het plannen van onze reis. Globaal is de route wel uitgestippeld: Durban-Drakensbergen-KwaZulunatal- St Lucia- Krugerpark- Johannesburg.

De tijd vliegt. Alweer een week op het project voorbij. Deze week hebben we kennis mogen maken met de school van Human Dignity Centre. Vier klassen met kinderen van 3 t/m 8 jaar. In drie van de vier klassen heb ik nu meegekeken en omdat de juf van de oudste kinderen deze week ziek was hebben wij daar ook de lessen verzorgd. Hoewel ik tot nu toe erg onder de indruk was van de goede organisatie zijn me nu wel een paar dingen opgevallen die echt anders kunnen. Het niveau van de kinderen ligt zover uit elkaar. Sommige kinderen van zeven kunnen nog niet eens fatsoenlijk tellen, laat staan lezen of hun naam schrijven. Die kinderen hebben echt persoonlijke bijgeleiding nodig maar dat krijgen ze hier niet. Carlijn was goed in de klassikale lessen. Ik merkte dat ik mezelf liever bezig hield met de kinderen die er niks van begrepen. Zoals Wonke. Hem moet je goed in de gaten houden. Hij verschuilt zich liever uren op de wc dan in de klas te zitten.

Hoewel er de afgelopen week amper kinderen op het project aanwezig waren vanwege vakantie waren deze dagen enorm inspirerend en bijzonder. Op het project hebben we onder andere nog een kledingcontainer uitgezocht. Die zag eruit zoals een winkel als Primark of H&M aan het eind van de dag als het personeel tussendoor niet zou ingrijpen: overhoop gehaald. De meeste schoenen bleken tot onze verbazing toch tot een paar te behoren en ik heb onderbroeken gezien waarvan de maat XXXL moest zijn. Verder hebben we kennis gemaakt met de HIV supportgroep, bestaande uit vrouwen (de meeste zijn moeder) die allemaal HIVbesmet zijn. Een van de vrouwen hadden zij allang niet meer gezien omdat ze ziek was (AIDS) en dus gingen ze bij haar op bezoek. Het bleek de zieke vrouw te zijn wiens huis wij behangen hadden en wij mochten de vrouwen vergezellen. Wonderbaarlijk genoeg pasten al die vrouwen, een stuk of twaalf, allemaal in dat kleine huisje.

Iedere dag is hier weer onvoorspelbaar. Vandaag niet behangen want we werden vanochtend plotseling opgehaald door Derrick, de eigenaar van Human Dignity Centre, voor een dagje uit. In plaats van een behanglijm en kranten hebben we adembenemende bergen gezien. Derreck reed ons naar Jeffreys Bay, een plaatsje dat hip is geworden door de hippies. Nu is het vooral een hotspot voor surfers. Daarna reden we door naar Hankey, daar in de buurt hebben we twee dammen bekeken. Een daarvan was helemaal vol en helaas stond de weg naar de top daardoor onder water. Derrick bleef voornamelijk in zijn auto en wij mochten uitstappen voor foto's en winkels. Ik vind hem een beetje op een schattige dwerg lijken. Hij heeft een enorme buik, lange baard en erge korte beentjes. Hij glijdt als het ware zijn hoge jeep uit tot zijn benen de aarde onder hem bereiken. Het kost hem nogal wat moeite, dat zal ook wel de reden zijn dat hij liever in de auto wacht. Ik moet er steeds weer om gniffelen.

Precies na een week heb ik dan eindelijk internet gevonden om jullie te laten weten hoe geweldig het hier is! De eerste twee dagen waren wel wennen. Veel nieuwe indrukken opgedaan en enorm veel handen geschud waarvan ik de namen van de eigenaren vaak niet heb kunnen verstaan, wat een bizarre taal is Xhosa. Gelukkig spreken veel mensen Engels of Afrikaans en dat kunnen we ook best volgen. Vandaag hebben we een Afrikaanse krant gekocht en de Garfieldstrip is in het Afrikaans nog leuker!

En dan stap ik in het vliegtuig. Naar Zuid-Afrika. Mijn Afrikajurk heb ik al aan, koffer is al zo goed als gepakt en van veel vrienden is al afscheid genomen.

Gister vierde ik samen met mijn ouders onze verjaardagen en er zijn erg veel donaties gedaan in de melkbus voor Human Dignity Centre. Ontzettend bedankt daarvoor!
Ik kan niet intschatten hoevaak ik in Port Elizabeth internet tot mijn beschikking heb en ik heb al gehoord dat foto's uploaden erg veel tijd kost. Toch ga ik mijn best doen om hier mijn ervaringen met jullie te delen.

Mijn buik zit vol met Afrikakriebels. Ik heb echt zin in dit avontuur!